Hé jij, wat fijn dat je hier bent.

Waarschijnlijk ben je hier niet zomaar.

Je bent op zoek naar foto’s die méér doen dan alleen laten zien hoe je eruitziet.
Foto’s die iets voelen. Iets vertellen. Iets van jou laten zien — precies zoals je bent.

En dan is het misschien ook wel fijn om te weten wie er achter die camera staat.

Ik ben Leonie. 41 jaar. Getrouwd met mijn grote liefde Sebastiaan en moeder van Casper en Floris.
We wonen in het bosrijke Apeldoorn, samen met onze twee honden — een Berner Sennen en een vrolijke Berner-mix pup met een klein wolfje erin. Een tikkeltje chaos, maar precies goed.

Ik ben iemand die snel voelt, ziet en opmerkt. Details ontgaan me zelden.
En zodra ik mijn camera vast heb… gebeurt er iets. De wereld om me heen vervaagt een beetje en ik kom in een soort rust. Focus. Alsof alles even klopt.

Ik kan oprecht blij worden van mooi licht — en ja, ik ben zo iemand die dan de hele dag roept:
“Moet je dát licht zien…”
“Wacht, hier zou echt een foto van moeten…”

Fotografie zit diep. Mijn vader had die liefde al, mijn broer wakkerde het verder aan.
Maar zelf deed ik er lang niets mee. Ik werkte vijftien jaar bij de politie en maakte daarna de overstap naar de gezinsbehandeling.

Tot dat stemmetje — dat er altijd al was — niet meer te negeren viel.
Dit is wat mij energie geeft. Waar ik blij van word. Waar alles samenkomt.

Ik hou van rust, van één-op-één contact, van échte verbinding. Grote groepen zijn niet zo mijn ding — geef mij maar een setting waarin iemand zich op z’n gemak voelt, zichzelf kan zijn.
Misschien is dat ook wel waarom mijn hart zo ligt bij (boudoir) portretten en kleinschalige fotografie. Daar gebeurt het. Daar ontstaat iets echts.

Naast fotografie word ik blij van simpele dingen:
bloemen, de natuur, reizen… en lekker op de bank met mijn laptop foto’s bewerken terwijl er twee honden tegen me aan liggen.

Ik ben iemand met veel interesses — soms misschien wel te veel voor de tijd die er is.
Ik kan me helemaal verliezen in iets, of dat nu sporten is (of het verlangen daarnaar), een game waar ik in opga, of gewoon even alles om me heen vergeten.

En soms… even geen “mama” zijn. Dan ga ik graag met mijn man naar een concert of een feestje.

Wat ik het allermooiste vind aan mijn werk?
Dat ik mensen mag laten zien hoe mooi en krachtig ze zijn. Op een manier die ze misschien zelf nog niet eerder hebben gezien.